روزهایم خسته و بی رمق
می گذرند
و با خود
کودکی های پسرکی
را می برند که
عجیب دارد
خواسته و نا خواسته
به دنیای آدم بزرگها
پا می گذارد
دارد یاد می گیرد
کم کم
حرف گوش دهد
پاهایش را بگذارد روی زمین
کمتر سادگی کند
حواسش بماند که
اینجا مدینه ی فاضله نیست
دارد یاد می گیرد
کم کم
زندگی
ارزش خیلی چیزها را ندارد
می شود گاهی وقتها
خواسته هایش را نخواهد
دارد یاد میگیرد
کم کم
عاقلانه
عاشقی کند

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شیشه پنجره را باران شست...
از دل تنگ من اما ،
چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ .
می پرد مرغ نگاهم تا دور،
وای، باران،
باران،
پر مرغان نگاهم را شست...

خواب رویای فراموشی هاست !
خواب را دریابم ،
که در آن دولت خواموشیهاست...
من شکوفایی گلهای امیدم را
در رویاها می بینم ،

و ندایی که به من میگوید :
گر چه شب تاریک است
دل قوی دار ،
سحر نزدیک است...

دل من ، در دل شب ،
خواب پروانه شدن می بیند...
مهر در صبحدمان داس به دست
آسمانها آبی،
پر مرغان صداقت آبی ست
دیده در آینه صبح تو را می بیند...

از گریبان تو صبح صادق ،
می گشاید پرو بال...
تو گل سرخ منی
تو گل یاسمنی
تو چنان شبنم پاک سحری ؟
نه؟
از آن پاکتری...
تو بهاری ؟
نه ،
بهاران از توست...
از تو می گیرد وام ،
هر بهار اینهمه زیبایی را...

هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو !

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

تولد نامیرا :

90/6/25

تولد دوباره :

90/12/13